Dag 21: Casale Marittimo

Na de inspanning van gisteren sla ik het fietsen voor vandaag even over. Als ik gedoucht heb, drink ik bij de caravan koffie en tegen 8:00 uur loop ik naar beneden om mijn bestelde baguette te halen.

Voor morgen heb ik twee panini’s besteld.

Ik geniet van mijn ontbijt en nadat ik de afwas heb gedaan, is het tijd om de caravanvloer te zuigen en te dweilen.

Hierna verdiep ik mij in mijn meegebrachte tijdschriften en lees ik op mijn e-reader.

Mijn lunch bestaat uit een belegd broodje, jus d’orange en een yoghurtje.

Hoewel er drie prachtige zwembaden zijn, heb ik niet echt de behoefte om te gaan zwemmen.

Ik drink een borreltje en kijk op mijn telefoon naar Studio Voetbal.

Tegen 20:00 uur loop ik naar het pizza-restaurant en daar kom ik mijn Duitse vrienden van de vorige camping weer tegen.

We kletsen even gezellig bij en dan wordt hun eten gebracht…

Ik bestel een karaf witte wijn en een pizza Calzone. De tomatensaus wordt -zoals Marijke 💕 ook altijd deed- er apart bij geserveerd.

Het smaakt voortreffelijk en ik neem als dessert de huisgemaakte tiramisu en dat blijkt een prima keuze.

Nadat ik heb afgerekend, loop ik op mijn gemak terug naar de caravan.

Het is inmiddels 21:30 uur en ik drink nog een kopje koffie, kijk nog een serie en doe om 22:30 uur het licht uit.

Advertenties

Dag 20: Bibbona

Ik sta vandaag even voor 7:00 uur op en besluit om dan toch maar weer vanaf de camping rechtsaf te slaan…

Hoewel het iets soepeler gaat dan gisteren blijft het enorm afzien (“Oude man hè…” zou Nick zeggen).

De korte stops om een foto te kunnen maken, zijn zeer welkom.

Voordeel van het eerst klimmen, is -zoals ik eerder al aangaf- dat de terugweg voornamelijk dalend is en dat gaat me goed af…

Terug op de camping haal ik mijn twee bestelde panini’s op en dan ga ik douchen.

De rest van de ochtend lees ik wat en geniet ik in de zon van mijn koffie.

De lunch bestaat vandaag uit zoetzure kip met mie.

Na het eten, loop ik een rondje over de camping om te kijken of het pizzarestaurant morgen open is…

Op de weg terug loop ik ook nog even langs plek 131 waar we twee jaar geleden stonden.

De middag kabbelt voor en getriggerd door een herinnering op FaceBook, schrijf ik een gedichtje.

Tegen 18:00 uur is het tijd voor een borrel.

De foto van Marijke is twee jaar teug op deze camping gemaakt; sweet memories 🥰

Als het rond 20:00 uur donker is, zoek ik de caravan op, waar ik geniet van een heerlijk belegd broodje.

Na de koffie en een serie houd ik het om 22:30 uur voor gezien.

Dag 19: Casale Marittimo

Ik sta vandaag rond 7:15 uur op en trek mijn wielerkleding aan om een stuk te gaan fietsen.

Alleen al de camping afrijden vraagt om de nodige schakelingen en dan is er een meer dan venijnig klimmetje naar de ‘grote’ weg toe.

Er zijn twee opties: 1) naar links en dan een kilometerslange afdaling, waarna je hoe dan ook op de terugweg een zeer steile klim moet overwinnen of 2) naar rechts en dan een kilometerslange klim, waarna je hoe dan ook op de terugweg relaxed kunt dalen…?

Ik kies voor optie 2 en weet na enkele kilometers waarom ik in 2017, toen ik de racefiets mee had in plaats van de MRB, besloten had om de fiets maar op de caravan te laten… 😕

Het is -voor mij althans 😋- gigantisch afzien… Hopelijk gaat het de komende dagen soepeler…😬

Na een kilometer of acht, houd ik het voor vandaag gezien en begin ik aan de afdaling… Wat een verademing…

Na het douchen, was ik min wielerkleding en geniet ik van mijn ontbijt.

De rest van de ochtend relaxed lezen en puzzelen.

Voor mijn lunch maak ik een eenvoudige pasta met knoflook, rode ui, Gorgonzola en kip.

Het smaakt voortreffelijk; ik drink er een koel glas rosé bij.

De middag gebruik ik om het reisverslag bij te werken en… precies… te lezen.

Nadat ik mijn borrel heb gedronken, wordt het al snel weer donker en hoewel er weinig insecten zijn, steken ze wel, dus rond 20:00 uur verdwijn ik de caravan in.

De avondmaaltijd bestaat uit een broodje, waarbij op de ene helft salami en op de andere helft mortadella; heerlijk.

Ik kijk nog een serie en lees wat en om 23:00 uur vind ik het welletjes.

Dag 18: Casale Marittimo

Ik word verrassend genoeg pas even voor 8:00 uur wakker. Het belooft wederom een prachtige dag te worden.

Als ik gedoucht heb, eet ik 2 craquottes met kaas en dan ga ik eens kijken wat et met het kleine dakluik aan de hand is; dat gaat namelijk niet echt meer open.

Er is iets mis met een van de glijstangetjes, maar vooralsnog lukt het me niet op het te repareren.

De rest van de ochtend breng ik -what’s new…?- heel relaxed door voor de caravan.

Ik heb besloten om de skottelbraai te installeren en de komende dagen ‘s middags te koken 😋.

Vandaag is dat eigenlijk niet koken, maar warm maken… Ik heb een potje Chili con carne en daar voeg ik zelf een teen knoflook, een halve rode ui, een rode peper en dun gesneden reepjes kip aan toe.

Het smaakt voortreffelijk 😋

Aan het begin van de avond drink ik een borreltje en eet ik toastjes met kaas en dat is zeker geen straf.

En hoewel ik vandaag niet veel gedaan heb, houd ik het na de koffie voor gezien. Het is wederom pas 22:15 uur; misschien is het de lucht… 😋

Dag 17: Sant’Arcangelo – Casale Marittimo

Vandaag, zoals elke reisdag, vroeger op dan gewoonlijk en even na 6:00 uur ga ik buiten de laatste zaken in orde brengen.

Ik maak brood voor onderweg en vul mijn thermosbeker met koffie. Als de stroom eraf is, kunnen de pootjes worden ingedraaid en kan de caravan van de oprijblokken gehaald worden gehaald, zodat ook deze kunnen worden opgeruimd.

Nu moet alleen de caravan nog achter de auto, maar eerst ga ik even douchen.

Het is 9:15 uur als ik uiteindelijk vertrek. Bovenaan de weg, sla ik linksaf, richting Magione.

Het is de bedoeling om zo veel mogelijk binnendoor te rijden.

Tot aan Siena is het een 4-baans snelweg en er is weinig verkeer, waardoor het relaxed rijden is.

Na Siena is er totaan mijn eindbestemming vandaag, uitsluitend sprake van 2-baans wegen.

Omdat er geen verkeer voor me is, kan ik relaxed rijden…

…en heerlijk om me heen kijken.

En dan schuift er heel langzaam een gigantische dieplader de weg op… als ik daar achter moet blijven…

Gelukkig is er een recht stuk weg, waarbij het zicht vrij is en ik de dieplader achter me kan laten.

De weg omhoog naar Volterra kent meerdere haarspeldbochten en dat had Marijke 💕 niet echt super gevonden… 😬

Het is nu nog maar een paar kilometer naar de camping en het is 12:50 uur als ik daar aankom.

De meeste comfortplaatsen zijn gereserveerd, maar plek 305 ligt mooi in de schaduw en dat is, gelet op een temperatuur van rond de 30 graden voor de komende 14 dagen, prima.

Ik loop een stukje over de camping, want op dit deel heb ik niet eerder gestaan. De doucheruimtes zien er schitterend uit.

De rest van de middag breng ik luierend door met wat internetten (ook deze vakantie geen bereik met mijn telefoon, net als 2 jaar terug, dus voor € 5,- 25 uur tegoed gekocht).

Ik loop even naar het restaurant Robin Hood om voor vanavond een plekje buiten op het terras te reserveren.

Ik kleed me rond 19:15 uur om en loop dan naar het restaurant.

Ik bestel een koel glas rosé…

… en degene die vervolgens mijn bestelling opneemt, zegt ineens: “Was u hier vorig jaar of 2 jaar geleden ook niet? Ik heb toen een foto van u gemaakt… U hield een reisblog bij… “. Nu heb ik een goed geheugen en ik had hem uiteraard herkend, maar hij ziet ik weet niet hoeveel mensen…

Toevallig staat die foto op mijn telefoon en ik laat die dan ook aan hem zien…

Vervolgens maakt hij een foto van mij.

Ik kies als voorgerecht voor Capriccio de Mare, een vissalade, gevolgd door Linguine Scampi Gamberi e Limone, pasta met gamba’s en citroen en als dessert ga ik voor de Semifreddo al Torroncino, een nogaparfait met caramelsaus.

Het smaakt allemaal super lekker. Nadat ik heb afgerekend, loop ik op mijn gemak terug naar de caravan, waar ik geniet van een kopje koffie en een glaasje limoncello.

Het is fijn om ook weer op deze camping te zijn. Ik ben best wel moe en ga dan ook om 22:00 uur slapen.

Ik heb vandaag 205 kilometer gereden.

Dag 16: Casteliogne de Lago

Vandaag al vroeg op weg voor mijn laatste fietstocht in Umbrië. Omdat ik te gehaast ben, laat ik mijn fietscomputer uit mijn handen vallen en daar kan hij niet tegen… 😬

Het plan is om vandaag nog eenmaal de vlakke route naar Casteliogne te rijden.

Het is nu gewoon ontspannen fietsen 😋

Het enige dat nu opvalt, is de belabberde conditie van de weg… Deze zit, met name aan de zijkant waar je fietst, vol met gigantische oneffenheden.

Gelukkig houden bijna alle Italianen voldoende ruimte tijdens het passeren of ze blijven rustig achter je rijden tot ze kunnen passeren.

Hoewel de temperatuur volgens de telefoon vanochtend slechts 11 graden was, voel je het warmer worden en misschien komt dat ook wel omdat ik stevig doorfiets… 😋

Net als bijvoorbeeld in Spanje en ook de USA kom je veelvuldige leegstaande huizen en/of bedrijven tegen. Het verschil zit er hier in dat de terreinen wel afgesloten zijn.

Aangekomen bij de stadsgrens keer ik om en rijd ik terug naar Sant’Arcangelo.

Ik wilde vanmiddag nog even boodschappen doen bij de Conad en dan gaan lunchen, maar omdat ik best laat ontbeten heb, heb ik niet echt trek.

Ik besluit om voor straks en vanavond een lekker bruin stokbrood, gevulde olijven en wat kaasjes te kopen, samen met een lekkere fles prosecco. Voor de prijs van een goed voorgerecht, heb ik nu 2 keer plezier.

Prima lunch met glaasje rosé. De rest van de middag blijf ik lekker, want erg veel hoeft er niet te worden opgeruimd.

Ik loop naar de receptie om af te rekenen en krijg, omdat ik minimaal tien nachten gebleven ben, een nacht gratis.

Ik maak nog een paar foto’s van de lagune; prachtige herinneringen 💕

Ik mag nu de auto mee het terrein opnemen, zodat ik die vast op mijn gemak kan inpakken.

Ik geniet van mijn prosecco, het brood, de kaas, de olijven en de ondergaande zon en met prachtige herinneringen, een mooie afsluiting van twee weken Umbrië.

Rind 20:00 uur is het te donker om buiten te blijven zitten; als je het licht aandoet, wordt je bedolven onder de beesten… Ze steken niet, maar zijn uitermate irritant.

Dag 15: San Savino – San Feliciano – Magione

Ik sta vandaag voor de verandering iets na 7:00 uur op en kleed me direct aan om nog een keer een flink stuk te gaan fietsen.

Ik ontdek zowaar een ander pad, dat direct langs het meer loopt en dat levert mooie plaatjes op.

Ik fiets richting Magione en sla links af naar San Savino, waar op de top een ‘kasteel’ te vinden is.

Terwijl ik omhoog fiets, vraag ik mij af of er ook schoolgaande kinderen zijn die hier dagelijks omhoog moeten fietsen…?

Het dorpje lijkt -zo te zien- alleen door ouderen bewoond te worden.

Helemaal boven heb ik een mooi uitzicht en kan ik zelfs de steiger bij de camping zien.

De burcht of kasteel is jammer genoeg niet toegankelijk voor publiek…

… maar dat weerhoudt mij er niet van om even rond te lopen…

Wat mij opvalt, is dat ik hier geen mens tegenkom terwijl het wel bewoond is…

Ik heb genoeg gezien en begin aan de weg naar beneden, als ik langs een huis kom, waar een aantal planten misschien iets vaker water had moeten krijgen 😬.

Het blijft wel prachtig om te zien hoe elke mogelijkheid om een pot of bak neer te zetten, benut wordt.

De weg naar beneden laat weer eens goed zien hoe steil de beklimming was.

Beneden aangekomen, sla ik linksaf richt San Feliciano en daar kom ik rechts van de weg een begraafplaats tegen en daar wil ik dan toch weer even kijken 😋

Wat mij telkens weer opvalt, is hoe monumentaal sommige familiegraven zijn.

Dat moet toch een paar centen kosten…?

Ik blijf met name de Italiaanse begraafplaatsen mooi vinden.

Ik vervolg mijn weg en kom in San Feliciano weer bij de doorgang die zo smal is dat het verkeer met verkeerslichten geregeld moet worden.

Als ik het stadje uit ben, kom ik ook weer langs de verlaten ruïne en dat blijft een mooi gezicht.

Ik sla nu rechtsaf naar Magione en dat zal ik me nog lang heugen…

…want deze beklimming is nog steiler dan die van gisteren…

…maar afstappen is vooralsnog geen optie, omdat je daarna niet meer wegkomt 😬

De beloning is uiteindelijk een prachtig uitzicht…

Er is een nog hoger gelegen ruïne en nu ik hier gekomen ven, kan ik daar natuurlijk ook best een kijkje nemen.

Het allerlaatste stukje is zo steil, dat ik het halverwege opgeef…

Tussen de resten van wat eens blijkbaar een kasteel was, wonen nog steeds mensen.

Ik geniet van het prachtige uitzicht, waarbij goed te zien is wat voor hoogteverschil er is…

Ik vervolg mijn weg naar Magione en dat blijkt ook weer hoog te liggen…

… en tijdens de afdaling herken ik de langgerekte straat waar Marijke 💕 en ik in 2010 naar de markt zijn geweest.

Na al deze inspanningen rest een op zichzelf eenvoudige rit terug naar de camping.

Al met al 60 kilometer gereden, nou ja, afstand afgelegd en af en toe bijna stil gestaan 😬

Deze middag breng ik verder relaxed door, zoals de meeste middagen hier.

Ik drink rond de klok mijn 18:00 uur mijn borreltje en app met Nick, die momenteel voor zijn werk in Heidelberg (D) zit.

Mijn avondeten bestaat uit een simpele pasta met de garnalen die van de week over waren.

Het toetje is een bananenyoghurtje.

Ik drink koffie, kijk een serie en om 22:45 uur doe ik het licht uit.